Ik ben zeker niet de perfecte trainer, alleen maar iemand die probeert aan zoveel mogelijk zaken te denken die een toekomstige topspeler nodig zou kunnen hebben. Wat ik dus wel probeer is een speler zo compleet mogelijk te begeleiden. Over de ins en outs geven we in de openbaarheid niet alles weg, maar je kunt gerust aannemen dat het mentale gedeelte zeker een aandachtspunt is in alles wat we doen. Je moet dit zeer praktisch zien: het gaat om lange gesprekken die we hebben als we op toernooien zijn of zoals in Vietnam. Het zijn kleine adviezen, het vertellen van ervaringen met andere spelers of van mezelf, maar het is ook heel vaak alleen maar luisteren naar wat Erik te vertellen heeft of hoe hij dingen beleeft.
Al ben ik zeker geen specialist op het gebied van mentale training weet ik er wel aardig wat van af en heb vroeger op DBF 2 niveau(de op een na hoogste trainersopleiding van Denemarken) les gegeven over dit onderwerp. Ik vertel dit niet om een verklaring te geven op jouw (Michiels -red.) stelling dat het wellicht mentaal was maar meer om inzicht te geven van mijn manier van werken als coach/begeleider. Ik ben namelijk van mening dat mijn rol niet start of stopt op of rond een badmintonbaan, maar dat het meer een allround begeleiding is op heel veel vlakken.
Dan de stelling dat ik Erik de hemel in schijf. Het zou leuk zijn het artikel waar ik Erik vergelijk met Viktor nog eens goed na te lezen. Iedereen heeft de kop van het artikel in zijn hoofd (die trouwens niet door mij gemaakt was, maar door de redacteur), maar in het stuk zelf zeg ik dat Erik meer potentie heeft dan Viktor.
Dat vind ik nog steeds. Sterker nog. die mening is alleen maar gegroeid, omdat ik steeds meer van hem zie op trainingen. In mijn laatste e-mail aan Gerben Bruijstens heb ik ook aangegeven dat het programma dat ik nu heb geschreven geen prestatieprogramma is maar een ontwikkelingsprogramma. In de manier van denken bij de bond is daar geen plaats voor: het gaat er veel meer over het winnen van hier en nu. Er is zelfs helemaal geen sprake van een ontwikkelingsmodule of een persoonlijk ontwikkelingsplan. (Ik heb overigens nooit een reactie terug gehad van Gerben op mijn programma.) De manier waarop ik talent begeleid is wezenlijk anders dan wat er in Nederland gebruikelijk is. Ik werk volgens het Deense model dat keer op keer weer talent oplevert bij de senioren, terwijl ze nagenoeg geen aandacht besteden aan het halen van jeugdtitels. (Dat is leuk maar niet belangrijk, terwijl het in Nederland juist andersom is.)
Als laatste wil ik nog een punt aanhalen en dat is dat je geen verontschuldigingen moet zoeken na een verloren wedstrijd. Dat helpt je helemaal niets. 95% van de mensen heeft er geen belangstelling voor en de andere 5% is blij als je slecht speelt. Erik en zijn omgeving weet waarom het zo is gegaan en daar werken we verder mee. Van winnen leer je vaak veel minder dan van verliezen. Is er behoefte aan een mental coach voor Erik?
Hier zou ik graag willen verwijzen naar een heel wijs artikel dat Fred van Wankum heeft geschreven: als je constant een mental coach nodig heb dan heb je niets geleerd. Ja, je kan een mental coach gebruiken bij een probleem, net zo goed als je een dokter nodig heb als je je ziek ben, maar de dokter hoeft niet mee naar elk toernooi en je hoeft hem ook niet iedere week te zien. Een echt talent gebruikt mensen die hij nodig heeft om zijn eigen talent te versterken, niet om het talent of de kunde van anderen tot een behoefte te maken.
Reacties 8
Ik voel mij toch verplicht om even op te komen voor Kruijt aangezien hij hier (mijns inziens) onterecht bekritiseerd wordt.
Er wordt hier namelijk door mensen gesproken over mentale weerbaarheid, waar Kruijt simpelweg schrijft over de mentale staat op het moment van de wedstrijd tegen Dennis.
Ron geeft in zijn eigen relaas ook aan dat 'de redenen bij zijn naaste omgeving bekend zijn'. Dit impliceert wat mij betreft dat Erik mentaal met andere zaken bezig was cq mentaal niet in staat was om zich volledig op de wedstrijd te focussen.
Het feit dat Kruijt helderziend zou zijn en doet aan 'achteraf voorspellen' is wat mij betreft irrelevant wanneer de column in eerste instantie niet goed gelezen wordt. Los van het feit dat we hier misschien wel te maken hebben met een andere visie? (duaal mensbeeld, visie van Jung: Individuatie tegenover het hier beschreven OMG-model)
Woorden naar mijn hart... in de sportpsychologie heet dit trouwens 'achteraf voorspellen'.
Mentale weerbaarheid is iets dat al in de kleutertijd wordt op- of afgebouwd en gewoon afhankelijk is van de omstandigheden waarin het kind opgroeit. Heb je een positieve omgeving met steunende personen om je hen dan zal je mentaal sterk worden. Heb je een negatieve omgeving met personen die je steeds afbreken dan zal je mentale weerbaarheid zwak zijn. Aan die zwakte kan wel gewerkt worden op latere leeftijd maar ook dat is beperkt vermits de schade die een kind in een negatieve omgeving jarenlang ondervind nooit volledig zal hersteld zijn.
Bovendien is je mentale weerbaarheid van zoveel factoren afhankelijk en verschillend van dag tot dag dat een coach je enkel optimaal mentaal kan begeleiden als je een absoluut open boek voor hem bent. Slecht geslapen, iets verkeerd gegeten, ruzie met je vriendin, slecht schoolresultaat, pukkel op je snuit enz enz, het beïnvloed allemaal je mentale weerbaarheid.
Als dan iemand die de speler niet begeleid, niet echt kent, plotseling gaat verklaren dat het aan de speler zijn mentale weerbaarheid ligt dat de speler verliest, dan zou ik die persoon willen vragen om mijn lottonummers in te vullen want zo iemand moet wel helderziende zijn.
Ja wat moet ik hierop zeggen. Ik vind de column van Michiel een goed verhaal en ook in dit verhaal van Ron zitten sterke elementen. Michiel beschrijft zijn perceptie van de wedstrijd en ook bij mij leeft de veronderstelling dat Erik op die dag mentaal niet op de toppen van z'n kunnen speelde en op het concentratievlak soms elementen vertoonde die we van Koen Ridder zijn geweest. Helaas, voor Erik, is de wedstrijd niet zo gelopen zoals hij misschien van te voren had ingebeeld.
Daarnaast kan ik ook uit eigen ervaring vertellen dat Ron meer doet dan alleen training geven. Het 'overall' plaatje, zowel op technisch, tactisch, fysiek als mentaal vlak is compleet. Ron doet zichzelf nog te kort omdat hij uit sommige trainingen meer wil halen en dan oprecht teleurgesteld is in zichzelf omdat hij het misschien niet goed heeft uitgelegd.
Over de manier waarop in Denemarken talent wordt ontwikkeld kan ik niet zoveel zeggen maar dat ze voorlopen op Nederland is wel duidelijk...
NB-BN .... duiveluitdrijving, we stappen dus nu van trainings exercities over naar trainers exorcisme. Nog even en dan is er sprake van een heuse badminton inquisitie, hoop het niet dat was destijds een zeer donkere periode die zo'n kleine 350 jaar duurde, zal bij F.D. gezien zijn theologische achtergrond niet helemaal onbekend zijn.
Nieuwenhuis – in de geest van Ron-
Als de dokter zegt – als er in totaal niet meer gereageerd wordt- “U bent springlevend” dan deugt de diagnose niet, de dokter niet, houdt hij iedereen in de maling spreekt hij zichzelf moed in of hij heeft buitengewoon veel behoefte aan een kletspraatje …… Als Piet Ridder d.d. 7 april iets soortgelijks zegt over, en op zijn site (Lezers bedankt !) en aan het slot dankt voor het grote begrip dat hij ervaart –concreet empathisch opmakend uit het volledig “ontbreken van reacties” op zijn bijdragen- , dan denk ik ..goedwillende Piet, een beetje onnozel…// …// F.D. Waarschijnlijk wacht dus het getergde elitaire trainerscorps met de publicatie van hun fundamentele bijdrage c.q. duiveluitdrijving tot het ogenblik dat -de nu nog zo gepast geachte radiostilte- als te beklemmend wordt opgeheven. Trainers –namens Piet ? – bedankt voor jullie begrip !
Je laatste alinea is sterk. Denemarken doet het qua jeugd ook beter, dus dan zou aanpassen toch moeten. Dan zijn alle jeugdtitels voor NL. Er is echt wel talent in NL, maar nu nog de begeleiding die het verdient.
Mentaal sterk zijn, zit hem in vertrouwen. Daar zijn hele boeken over geschreven, maar dat begint bij de opvoeders en erna de naaste familie. Bij de sport komt dan je vertrouwenspersoon en dat is in de meeste gevallen je team waar je als speler zelf voor kiest. Met de ene persoon heb je nou eenmaal meer dan de andere. Zal niet zeggen dat ik over veel ervaring beschik, maar ik kan iedereen wel vertellen dat ik me bij bepaalde personen beter voelde dan bij andere.
Bus (speel pas 15 jaar en ben nu 24)
Leuk om naast de mening van de Vader (Stef) over de zoon (Erik) nu ook de gedachte van de heilige geest te lezen. Ik heb geen idee of het in de praktijk ook echt zo gaat als wat Ron beschrijft maar gezien de inhoud van al zijn artikelen kunnen we wel aan nemen dat hij echt zo denkt over begeleiding. Een aantal maanden geleden is op een ander site aangekondigd dat een groep trainers een weer woord zouden gaan vormen tegen de mening van Ron, daar is niets van terecht gekomen. Er was toen te lezen dat trainers met kromme tenen zijn mening moesten aanhoren en graag met een ander geluid wilden komen. Moet een groep trainers er maanden over doen om een stukje te schrijven terwijl Ron ze uit zijn mouw lijkt te schudden of zijn kromme tenen veranderd in koude voeten.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.