Deze week heb ik nog een totaal hopeloze oefening gezien die volzat met verkeerd aanleren van looprichting, slagtechniek en die tactische onjuist was.
De opdracht van de trainer was een service / lob vanuit het rechtervak op de ARH van de tegenstander. Deze speelde een rechte (longline) drop. Daarop speelde de aangever een cross netdrop. Tot op heden heb ik geen moeite met de oefening, maar de trainer gaat nu totaal in de fout door een cross netdrop terug te willen hebben, om vervolgens weer een longline lob naar de ARH te vragen.
In een juiste situatie moet een speler eerst met de shuttle mee bewegen. Dus op een longline drop is je eerste stap ook rechtdoor. Dat doe je om de hoek waar je net uit komt af te dekken voor een tweede slag in deze hoek, waarbij je onder druk zou kunnen komen te staan. Daarna buig je af in je voetenwerk naar een eventuele cross (deze wil je ook graag hebben door eerst rechtdoor op te lopen). De hoek die je nu krijgt ten opzichte van de cross netdrop is nu zo scherp dat je een extreme grip verandering op je FH-kant nodig hebt om de shuttle überhaupt cross terug te kunnen spelen (een platte duimgrip). De looprichting van de aangever zou in een wedstrijdsituatie meelopen met de cross netdrop zijn en als je dus een cross drop terug speelt, dan speel je hopeloos in het wachtende racketblad van je tegenstander terwijl je de eigen ARH/BH-kant totaal open legt.
Spelers die zo'n oefening tegen beter weten in toch zouden proberen uit te voeren, zullen de eerste tactische fout gaan maken door niet meer met de rechte drop mee te lopen in de eerste stap maar direct cross te gaan lopen. Als ze dit in een wedstrijd zouden doen dan zou de tegenstander (aangever in dit geval) NOOIT een cross spelen maar weer in de ARH terug spelen.
Maar goed, laten we er van uit gaan dat de tegenstander niet erg slim is en toch een cross netdrop speelt terwijl de tegenstander er al naar toe onderweg is. De speler laat vervolgens een mogelijkheid ongebruikt om in het open gedeelte van de tegenstander / aangever te spelen op diens ARH/BH-kant, maar zet in plaats daarvan zijn eigen baan open voor de tegenstander/aangever.
In deze oefening is echt alles maar dan ook alles verkeerd: het voetenwerk is hopeloos, de slagtechniek onrealistisch en tactisch gezien een ramp. Het ergste is nog wel dat het best nog wel een aardig niveau trainer was. En toen hij er op werd aangesproken door de spelers ging hij proberen dit te verdedigen. Ik heb het hele wonder aan me voorbij zien gaan en dacht bij mezelf: daar moet ik toch eens wat over schrijven. Want dit geval staat niet op zich. Keer op keer zie je weer oefeningen waarvan je denkt:"dit kan niet waar zijn.
Het is maar heel weinig dat ik losstaande oefeningen doe. Het moet passen in een spelersconcept en het moet wedstrijdrealistisch zijn. Het kopiëren van oefeningen en die vervolgens als groepstraining aan te bieden is dan ook vaak het ergste wat je kan doen. Als je een goede training in elkaar zet, dan is die gericht op een speler met bepaalde eigenschappen. Ik geef niet dezelfde training aan een herenenkel waarvan de man 198 cm is als aan een meisje van 162 cm. Evenals heren- en damesdubbels niet hetzelfde zijn en er een groot verschil is hoe je met verschillende koppels aan het werk gaat.
Ik heb al eens de stelling neer gelegd dat elke training per definitie tactisch is en dat als een oefening tactisch gezien niet juist is de oefening door de spelers geweigerd zou moeten worden.
Het is leuk zo'n bewustheid bij je spelers te zien groeien als ze hier intern zijn, want het uitleggen van het spel stopt niet in de hal. We bekijken wedstrijden, laten zien waarom we detail dingen trainen in techniek en waar je dat toepast. Spelers krijgen de kans om zelf training te geven om dingen die ze niet helemaal zelf begrijpen te verklaren aan jeugdspelers en er oefeningen voor te maken. Spelers die hier zijn geweest voor een langere tijd kunnen in Nederland zonder meer als jeugdtrainer aan de gang. Het zijn mondige jonge mensen die weten waarom ze iets zeggen en het ook met argumenten kunnen onderbouwen.
Als je als trainer een oefening tactisch niet kan weerleggen dan moet je hem niet uitvoeren. Het is namelijk niet goed voor jou als speler en het is ook niet goed voor je trainer, want hij/zij zal nooit leren goed te kijken naar de juistheid van de oefeningen. Het fijne is dat als je deze tekst leest als trainer je moet weten dat ELKE trainer deze fouten maakt en dat alleen de mate van details anders is. Beginnende trainers maken grove fouten, specialisten maken kleine fouten en dan nog vaak door onzorgvuldigheid (laat ik dit laatste nou vaak bij mezelf herkennen).
Denken dat je het weet is gevaarlijk en het doet er niet toe naar wat voor een trainer ik zit te kijken of mee zit te praten. Dan wil ik de training vakkundig kunnen bekijken zonder vooroordelen. Ik kan je verzekeren dat dit niet makkelijk is, want ik weet dat ik mijn mening snel klaar heb. Ik vraag vaak om het thuis nog eens te overdenken en me eens stuk toe testuren waarom je iets zou willen doen op de manier waarop je het hebt gedaan.
Hier treedt er een verschil op van het persen van de druiven. Aan de ene kant krijg je schillen en pitten en aan de andere kant een potentieel goede wijn.
Reacties 1
Leuk om te lezen, ik bemoei mij niet met de staanders en vooral om de loopoefeningen, want veelal vindt ik het ook nutteloos, want je scherts de wedstrijdsituatie niet na.
Op het WK heb ik wel de staanders gecoacht en zie ook veelal dat ze de fout maken om de peteca crossdrop terug te spelen, waardoor de shuttle veel te lang onderweg, de tegenstander geeft een korte drop terug, om vervolgens op de ARH de head terug te spelen, de spelers van het parabadminton zijn vaak uit balans en kijken geen twee slagen verder, en moet genoodzaakt een verdedigingsslag terug geven waardoor het punt verloren is. Op de trainingen zie je altijd de andere situatie, voorgeoefend en er komt een automatisme in de oefening wat je terug ziet in het echte spel, een speler valt niet meer te coachen omdat hij de draad kwijt is.
Maar goed bij het enkelspel van de rollers hebben je hier niet zoveel mee te maken, ik heb naar de Aziatische landen gekeken, en mij is opgevallen dat mijn trainingsmethoden daar heel dichtbij ligt, alhoewel het altijd beter kan ben ik van overtuigd, Wel ben ik er ook achter gekomen dat het heel anders spelen is tegen een roller die lang is, dan een speler die klein is, met name de clear die moet heel anders zijn, een gegeven waar ik nooit bij stil gestaan heb, en dat nu ook in mijn pakket moet opnemen, het fysiek op de tegenstander is een waarde geworden en heeft mij geen windeieren gelegd, maar ik heb daar verdomd goed mee gescoord.
Ron in de toekomst hebben we het erover, maar ik ben zeker met je stuk eens, wat ik weerleg op het rolstoelbadminton.
Wat heeft drive trainingen voor nut in het enkelspel als je deze toch nooit gebruikt, bijvoorbeeld, maar je moet het wel kunnen.
Ik neem dit stuk van je op, want in de toekomst zal ik het kunnen gebruiken.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.