Op de eerste dag van de opleiding werd er gezegd: vergeet alles wat je denkt te weten over badminton vanaf, nu gaan we onze sport wetenschappelijk bekijken als trainer. Ik was de enige buitenlandse trainer en er was nog nooit iemand van buiten Denemarken geweest die dit had gedaan en de grond werd letterlijk onder mijn voeten weggeslagen, mijn teller stond weer op nul.
Het boek wat de grondslag was voor deze opleiding heb ik vertaald in het Nederlands en is uitgegeven door Tirion. Het is nog steeds leuk om dit boek in te kijken en vele trainers die ik in Nederland tegenkom, zeggen me trots dat ze het boek hebben. Ik gebruik echter TOTAAL niets meer uit dit boek, het is heel erg achterhaald en alleen maar een leuk hebbedingetje.
In Denemarken lopen ze tot op de dag van vandaag achter op voetenwerk. Het is een stuk beter geworden de afgelopen 15 jaar, maar het is nog steeds niet indrukwekkend, en als je jezelf dan bedenkt dat ze in dit land veruit beter zijn dan waar dan ook in Europa. Voetenwerk is naast techniektraining veruit de belangrijkste training vandaag en dan heb ik het ook in de juiste volgorde gezet, want verkeerd voetenwerk verpest alle andere techniek.
Voetenwerk is weer onder te verdelen in offensief en defensief voetenwerk. Het eerste is vrij hoog en bij het laatste zit je een stuk dieper. Als je diep zit, zijn je benen vrij ver uit elkaar en moet je dus kleine chasse passen doen in je verplaatsing, als je hoog bent maak je veel meer gebruik van gewone passen.
Bij defensief voetenwerk zijn er ook weer verschillende fases. Je start met de splitstep of voorspanningssprong - en dan niet de oude waar je eerst omhoog springt voor je in de voorspanning sprong komt, maar gewoon en direct inzakken door je voeten verder van elkaar te verplaatsen. Als je geen idee hebt waar je met zekerheid de shuttle kan verwachten, dan maak je deze splitstep neutraal. Als je wel een idee of gevoel hebt waar die gaat komen, dan doe je een richting bepaalde splitstep.
Alleen in de gevallen dat je gelijk had met de richting bepaalde SS hoef je geen correctiestap te maken, in letterlijk alle andere gevallen moet je dat wel doen want we hebben gewoon te maken met de wet van Newton: 'elke beweging in een bepaalde richting wordt voorafgegaan door een beweging in de tegenovergestelde richting'. Deze tegenovergestelde beweging zie ik het liefst zo laag mogelijk, want hoe hoger deze komt hoe meer onstabiel die wordt. Dit wordt meer en meer belangrijk hoe langer je bent als speler. Als je 1,50 bent, kom je vaak weg met snelle reacties in je splitstep, ben je echter bijna twee meter dan kan je het wel vergeten.
Dit zijn zo'n beetje de startlessen op OroDenmark in een notendop. Ik zeg met klem in een notendop, want op elk onderdeel heb ik zo'n 10 tot 16 focuspunten. Het duurt ongeveer zes tot acht weken voordat een speler dit voldoende onder controle heeft. Zodra een speler het beheerst, kan ik naar het volgende niveau gaan en dat is het voetenwerk persoonlijk maken, want je kan geen voetenwerk kopiëren. Er zitten aan elke speler dingen die je moet gebruiken of juist moet veranderen. Het is je kennis en inzicht als trainer om daarmee te beginnen of juist je handen er vanaf te houden.
Ik pas mijn training bijna wekelijks aan en voor elke speler op een andere manier, en ik heb het geluk dat mijn vrouw op dezelfde manier kijkt naar het damesenkelspel. H Het is al moeilijk genoeg om voor de zes jongens persoonlijk voetenwerktraining te geven, de twee meiden hebben extra aandacht nodig want lang niet alle voetenwerk voor mannen is hetzelfde als voor vrouwen. Huynh geeft net dat extra's dat nodig is om ook voor de meiden tot een perfect voetenwerk te komen. We hebben het hier over acht spelers die we op onze academie hebben. We zijn met twee elitetrainers die beide gewend zijn om in details te werken en super persoonlijke training te geven. We zijn dus met twee fulltime trainers en het is bijna onmogelijk perfecte training te geven (in onze ogen) en ik weet dat bijna alle trainers die dit lezen vinden dat we in een idyllische situatie verkeren.
Hoe ver liggen onze werelden uit elkaar?
Mijn mening over de training in Nederland en het niveau van de trainers van clubs tot nationale jeugd tot nationale senioren is dat het op beginnersniveau ligt. Er zijn enkele onderdelen die goed zijn (oud-topspelers die natuurlijk ervaring mee brengen maar geen trainerskennis hebben) maar er is geen totaalplaatje bij de technische staf of de bond.
Het schokkende van de hele situatie is dat de kennis om het te veranderen bij Nederlandse trainers aanwezig is, maar dat Badminton Nederland zich te groot voelt om deze mensen te vragen. Clemens Wortel werd zelfs gestraft door zijn eigen bestuur en bond om maar met ons te praten. Clemens is hier geweest, heeft met onze staf gesproken, heeft gezien hoe het ook kan en deze open houding voor vernieuwing en verandering heeft hem zijn kop gekost.
Als ik een aantal jaar moet noemen over hoever Nederlandse trainers achter liggen op technische gebied, dan denk ik dat we uitkomen op 10 tot 15 jaar. De bond als faciliterende organisatie is zover achter dat we er helemaal geen behoefte aan hebben. Het werk wat ze doen, kan worden uitbesteed aan een organisatie die helemaal niets met sport heeft te maken en je zou het verschil niet merken want op dit moment hebben we toch al een bureau waar de medewerkers niets hebben met onze sport dus waarom niet uitbesteden en geld besparen?
Reacties 2
Roepen in de woestijn dat je water heb zou moeten leiden tot zeer veel klanten maar niet in Nederland die vinden dat er beter water is als je maar lang genoeg wacht............................ze weten nog niet dat je dood bent voor dat je dat water gaat vinden. Net als jij geloof ik niet in een bijbel, sterker nog: IK GELOOF NIET, maar een handleiding is er wel en ook een lijndraad over hoe je spelers vanaf het begin tot de top kan begeleiden. Het is een constante beweging tussen dicht bij komen en afstand nemen, de afstand heb je nodig voor de helicopter view. Dat is precise wat ik nu doe, ik had een groep spelers die er niets van terecht brachten, nu kunnen ze badminton spelen en wat ga je nu doen? Ze gaan op Kerst vakantie en jij als trainer gaat nadenken over de volgende stappen, de eerste week heb je geen idee maar langzaam komt het plaatje en weet je wat je gaat doen je praat met je vrouw en komt tot een geweldige trainings planning voor de komende 4 maanden.
Goed stuk Ron. Inmiddels weet dat ik je heel snel en bijna altijd achter de feiten aanloopt. Ik moet elke keer denken aan het 1e filmpje met Imke dat ik op Youtube zette. Goh wat was ik goed bezig dacht ik, totdat ik het mailtje van jou kreeg. Haha. Ik laat het filmpje wel staan, het herinnert mij eraan dat je niet kan stoppen als je verder wilt. Ik train nu een aantal jonge meiden en zelfs bij deze 11 jarigen , moet je constant alert blijven dat zij niet sneller gaan dan jij en je dit niet ziet. Zij ontwikkelen zich heel snel en het enige dat ik kan en moet doen is met ze mee groeien. Dat is 1 van de voordelen (en ook direct een nadeel) van privétrainingen. Je kunt doorgaan met innoveren, mits je maar steeds blijft zoeken naar een soort van vooruitgang. In een groepstraining kun je veel vaker terugvallen op oude patronen, beetje fitness, corestability of gewoon partijtjes en andersoortige oefeningen. In een 1 op 1 staat iedere keer jouw pupil weer klaar om verder te bouwen, dat verwachten ze gewoon van je, evenals de ouders. En dat is moeilijk. Ik zei al eerder dat ik hoopte dat er ergens een bijbel of andersoortige handleiding bestaat waarin de hele ontwikkeling van een speler staat opgeschreven. Maar helaas, dit boek zal je zelf steeds verder moeten schrijven. Dingen zelf ervaren, inpassen en of veranderen. Helaas zijn er maar weinig trainers die echt durven te vragen waar en hoe je bezig bent. Inmiddels zal wel duidelijk zijn dat ik altijd kennis wil delen, maar in al die jaren is er maar een handvol mensen naar mij toegekomen die meer wilden weten over hoe ik dingen doe. Ligt de drempel dan zo hoog of denken de meeste trainers dat ze alles al weten. Het is niet zo dat ik denk de wijsheid in pacht te hebben. Verre van dat. Maar er is zo weinig echt informatie hier in Nederland en zo weinig expertise dat je graag veel meer zou willen praten met andere trainers die 1 op 1 training geven. De club (de naam hoef ik niet te noemen denk ik) waarvan je verwacht dat ze deze kennis veel meer zouden moeten aanreiken, hult zich in een groot stilzwijgen. Kortom, stilzitten is er nooit bij, maar het zou zo fijn zijn als er eens iemand naar mij toe zou stappen met de de opmerking dat ik het fout doe, of dat ik dingen eens anders moet doen. Ik nodig daarom wederom mensen uit om eens samen met mij een 1 op 1 training te doen, met mij en 1 van mijn pupillen in de hoop er samen wijzer van te worden.
Reacties zijn afkomstig uit de periode dat badmintonline.nl Disqus gebruikte als reactiesysteem.